അതൊരു സാധാരണ സായാഹ്നമായിരുന്നു. ഞാനും ഭാര്യയും മകൾ കുഞ്ഞു മിമിയും കൂടി നഗരത്തിലെ ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോയതായിരുന്നു. കുറച്ചു നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ ഓർഡർ ചെയ്ത ചൂടുള്ള, സ്വാദിഷ്ടമായ ഭക്ഷണം മേശപ്പുറത്തേക്ക് എത്തി. നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങാനായി ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു അതിഥി ഞങ്ങളുടെ മേശക്കരികിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങിയത്—ഒരു ഈച്ച!

വെറുതെ ചുറ്റിപ്പറക്കുക മാത്രമല്ല, അത് നേരെ വന്ന് ഞങ്ങൾ കഴിക്കാൻ വെച്ചിരുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ മുകളിൽ അങ്ങ് ഇരുന്നു. അതോടെ ഞങ്ങൾ അസ്വസ്ഥരായി.

“അയ്യോ! അതിനെ ഓടിക്ക്… ഭക്ഷണത്തിൽ തൊടരുത്!” ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി കൈകൾ വായുവിൽ വീശി ആ ഈച്ചയെ അവിടുന്ന് ഓടിക്കാനുള്ള കഠിനശ്രമത്തിലായി.

എന്നാൽ, ഞങ്ങളുടെ ഈ ബഹളങ്ങളൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ മേശയുടെ മറുവശത്ത് തികച്ചും ശാന്തയായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞു മിമി. അവൾ വലിയ അത്ഭുതത്തോടെയും വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെയും ആ ഈച്ചയെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അതിനെ കൈകൊണ്ട് അടിക്കാൻ ആഞ്ഞു വെട്ടുമ്പോൾ അവൾ വളരെ ആർദ്രമായി, ആ ഈച്ചയോട് ചോദിച്ചു:

You like it?

തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ആഹാരം രുചിച്ചു നോക്കാൻ വന്ന ഒരു കുഞ്ഞു അതിഥിയോടെന്നപോലെയായിരുന്നു അവളുടെ ആ ചോദ്യം. ആ ഈച്ചയെ ഒരു ശത്രുവായിട്ടല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളെപ്പോലെ വിശന്നു വന്ന ഒരു കുഞ്ഞു കൂട്ടുകാരനായിട്ടാണ് അവൾ കണ്ടത്!

മിമിയുടെ ആ ഒറ്റ ചോദ്യം കേട്ടതും ഞാനും ഭാര്യയും വായുവിൽ ഉയർത്തിയ കൈകൾ അതേപടി നിർത്തി, പരസ്പരം നോക്കിപ്പോയി. ഞങ്ങളുടെ മുഖത്തു ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.

ഞങ്ങൾ രോഗാണുക്കളെയും വൃത്തിയെയും കുറിച്ച് ഓർത്ത് ഭയന്നപ്പോൾ, മിമി കണ്ടത് പ്രകൃതിയിലെ ഒരു കുഞ്ഞു ജീവിയെ മാത്രമാണ്. ആ ഈച്ചയോട് അവൾ കാണിച്ച സ്നേഹവും നിഷ്കളങ്കതയും ഞങ്ങളെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കളഞ്ഞു. വലിപ്പച്ചെറുപ്പമില്ലാതെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും തുല്യമായി കാണാനും സ്നേഹിക്കാനും കുട്ടികൾക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ എന്ന് അവൾ ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുതന്നു.