ആ ഗ്രാമീണ പാതയിൽ വെയിൽ വെറുതെ വീഴുകയായിരുന്നില്ല; മരച്ചില്ലകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി, ചെമ്മൺ വഴിയിൽ സ്വർണ്ണപ്പൊടി വിതറുകയായിരുന്നു അത്.
നിങ്ങൾ അവിടെ നിശബ്ദനായി നിന്നിരുന്നെങ്കിൽ, ആ ഗ്രാമത്തിന് മാത്രമായൊരു സംഗീതം കേൾക്കാമായിരുന്നു. ദൂരെനിന്നുള്ള ഒരു ട്രാക്ടറിന്റെ താളം, ഉണങ്ങിയ ഇലകളുടെ മർമ്മരം…പക്ഷേ, ആ തണുത്ത വായുവിൽ ഒരു സുഗന്ധം പോലെ ഒഴുകിനടന്നത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു— ഒരു പഴയ ടേപ്പ് റിക്കോർഡറിൽ നിന്ന് അല്പം താളത്തോടെ ഉയർന്നുകേൾക്കുന്ന ഒരു മതപ്രഭാഷണം.
ആ ശബ്ദം ഒരു നിശ്ചലമായ ടേപ്പ് റിക്കോർഡറിൽ നിന്നല്ല വന്നത്. അതിന് കാലടികളുണ്ടായിരുന്നു, അത് വഴിയിലൂടെ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇലപ്പച്ച നിറമുള്ള ഒരു കുർത്തയണിഞ്ഞ ഒരാളുടെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച, അല്പം നിറംമങ്ങിയ കറുത്ത ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിൽ നിന്നായിരുന്നു ആ ശബ്ദം. അയാളുടെ തല അല്പം മുകളിലേക്ക് ചരിഞ്ഞിരുന്നു; നെറ്റിയിൽ ഒരു വെള്ളത്തൊപ്പി കൃത്യമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിരുന്നെങ്കിലും, അവ മറ്റാർക്കും കാണാനാകാത്ത ഏതോ ഒരു ചക്രവാളത്തിലേക്ക് തറച്ചുനിന്നു. അയാൾക്ക് പൂർണ്ണമായും കാഴ്ചയില്ലായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും, അയാൾ വളരെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയാണ് ചുവടുവെച്ചത്. കാരണം, അയാൾക്ക് തൊട്ടുമുന്നിൽ അയാളുടെ ജീവന്റെ പാതി ഉണ്ടായിരുന്നു.
അയാളുടെ ഭാര്യ തൊട്ടുമുന്നിലായി നടന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടും വളരെ അളന്നുമുറിച്ചതായിരുന്നു. ലോകത്തിലെ സകല പ്രതിബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നും അവർ ഇരുവരേയും കാത്തുരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു കവചം പോലെയായിരുന്നു അവളുടെ ആ നടത്തം. ആ മനുഷ്യന്റെ വലതുകൈപ്പത്തി അവളുടെ ഇടതുതോളിൽ വളരെ ശാന്തമായി, ഏതാണ്ട് ഒരു പ്രാർത്ഥനയോടെ അമർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
വഴിപോക്കർക്ക് അത് വെറുമൊരു സാധാരണ സ്പർശനമായി തോന്നാം—തുണിക്ക് മുകളിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന അഞ്ച് വിരലുകൾ മാത്രം. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ, ആ തോൾ ആയിരുന്നു അയാളുടെ പ്രപഞ്ചം. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ ചെറിയ ചലനങ്ങളിലൂടെയും അവൾ അയാൾക്കായി ഈ ലോകത്തെ വിവർത്തനം ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ തോൾ അല്പം താഴ്ന്നാൽ അവിടെയൊരു കുഴിയുണ്ടെന്ന് അയാൾ മനസ്സിലാക്കി. ആ ശരീരം പെട്ടെന്നൊന്ന് വിറച്ചാൽ ഏതോ വാഹനം വരുന്നുണ്ടെന്ന് അയാൾ അറിഞ്ഞു. അവൾ പതുക്കെ ഇടത്തോട്ട് ചരിഞ്ഞാൽ വഴിയിൽ ഒരു തെരുവുനായ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവർ പരസ്പരം സംസാരിച്ചതേയില്ല. അതിന്റെ ആവശ്യവുമില്ലായിരുന്നു. ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിലെ ഗാംഭീര്യമുള്ള ആ ശബ്ദം കാരുണ്യത്തെക്കുറിച്ചും, കാണാപ്പുറങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ദൈവീക പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ പ്രഭാഷണം ആ പ്ലാസ്റ്റിക് സ്പീക്കറിൽ നിന്നല്ല വന്നത്; അത് ആ ചെമ്മണ്ണിൽ അവരുടെ കാലടികളാൽ എഴുതപ്പെടുകയായിരുന്നു.
അവർ മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ പച്ചക്കുർത്ത ആ നാട്ടുവഴിയുടെ പച്ചപ്പിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരുന്നതായി തോന്നി. അയാൾ ഇരുട്ടിൽ തടവിലാക്കപ്പെട്ടവനല്ല; തനിക്ക് ആവശ്യമുള്ള ഒരേയൊരു വെളിച്ചത്തിന്റെ കൈപിടിച്ച് ശബ്ദങ്ങളുടേയും സ്പർശനങ്ങളുടേയും ഒരു സംഗീതക്കച്ചേരിയിലൂടെ നടന്നുപോവുകയായിരുന്നു അയാൾ.
അവർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി, പരസ്പരം കോർത്തെടുത്ത ഒരു ജീവയാത്ര പോലെ. ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിലെ ശബ്ദം പതുക്കെപ്പതുക്കെ നേർത്തു വന്നു, ഒടുവിൽ മരങ്ങളുടെ മർമ്മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ പ്രഭാഷകന്റെ വാക്കുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. ആ വിജനമായ വഴിയിൽ ബാക്കിയായത് ചെമ്മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞ, പരസ്പരം പിരിയാത്ത രണ്ട് ജോടി ചെരിപ്പുകളുടെ അടയാളങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു.